Phil Libin

Phil Libin is de CEO van Evernote. Hij studeerde aan Boston University en is een ondernemer en ‘executive’ die twee internetbedrijf heeft geleid van de start naar commercieel succes. De bedrijven die hij oprichtte: CoreStreet, dat identificatietechnologie levert aan overheden en grote bedrijven. En Engine 5, een softwarebedrijf uit Boston dat in 2000 werd gekocht door Vignette Corporation. Libin was daar een tijdje CTO.
(bron: crunchbase.com/person/phil-libin)

Vandaag (14 mei 2013) sprak ik de eerste van de ‘invloedrijken’ van mijn lijstje: Phil Libin. (Meer over het project vind je hier.) Het interview was telefonisch en duurde een half uur. Ik zal de (Engelstalige) transcriptie hier later toevoegen. In mijn voorbereiding baseerde ik me onder meer op de aantekeningen hieronder, die ik maakte bij het lezen van de uitgebreide documentatie die de NRC-documentalist me had geleverd. 

Aantekeningen:

In april 2013 kondigt Phil Libin van Evernote aan ‘co-branded hardware devices’ op de markt te brengen. Hij laat in het midden wat voor producten het gaan worden. Ook zegt hij van Evernote een platform te willen maken voor ontwikkelaars van apps.
(bron: The Business Insider, 17 april 2013)

Phil Libin groeide naar eigen zeggen op met voedselbonnen. Hij is de zoon van Russische immigranten, die in de New Yorkse Bronx kwamen te wonen. In 2000 verkocht Libin zijn bedrijf Engine5 aan Vignette. Toen was hij miljonair. “Bij Vignette stonden de paarse Lamborghini’s in de garage. Ik ging zelf horloges kopen, een stuk of zes, en er waren er geen bij die duurder waren dan tienduizend dollar. Maar ik had wel een horloge-opwinder nodig, van leer en glas.” Toen Libin Evernote begon, brak ook de financiële crisis uit. “Er was een avond dat ik bijna weer blut was, een daar stond die horloge-opwinder op de plank, mij te plagen.”
(bron: The New York Times, 5 februari 2013)

In december 2012 start Evernote Business, gericht op kleine tot middelgrote bedrijven. “We bouwden Evernote voor onszelf, en die filosofie hebben we nog steeds”, aldus Libin. “We zijn nu een middelgroot bedrijf met 280 werknemers. We kwamen problemen tegen: hoe werken teams goed samen, hoe ontdek je wat de mensen in je bedrijf weten?” “Bij reizen betekent ‘business class’ dat de ervaring beter is. Als je zegt dat iets ‘business software’ is betekent dat dat het slecht is, dat de vervaring niet goed is.”
“Bouw nooit iets omdat je een marktonderzoek heb gedaan en denkt dat de markt het nodig heeft. Bouw iets omdat jou het nodig hebt, omdat het een goede gebruikservaring oplevert. Zorg dat je andere mensen vindt die hetzelfde probleem hebben als jij, collega’s, investeerders, partners. Het gaat erom dat je iets bouwt waar je verstand van hebt en gepassioneerd over bent.”
(bron: The Guardian, 5 december 2012)

Eind september 2012 presenteert Libin ‘The Moleskine Smart Notebook’. Een fysiek boekje dat je eenvoudig kunt scannen met een smartphone, zodat je ook binnen Evernote je fysieke aantekeningen kunt terugvinden. “Staakt het vuren”, zegt Libin. “We zullen altijd een pen blijven gebruiken, digitaal zal het nooit definitief kunnen winnen van fysiek.”
Libin is geboren in Rusland en op zijn achtste geëmigreerd naar Boston. Toen hij bijna was afgestudeerd aan Boston University, begon hij code te schrijven voor lokale technologiebedrijven. Hij richtte vervolgens twee bedrijven op: Engine5, een e-commerce website (verkocht voor 26 miljoen dollar) en CoreStreet, een beveiligingsbedrijf (verkocht voor 20 miljoen dollar). Zijn derde bedrijf begon met het idee voor een ‘geheugen app’. Hij ontdekte dat ‘Evernote’ met iets dergelijks bezig was en fuseerde zijn club met die van Evernote. “Het idee was om een 100-jarige start-up te bouwen. Bij mijn eerdere bedrijven draaide het om de vraag ‘Wie gaat ons kopen?’. Daar waren we klaar mee. Nu wilden we het bedrijf houden.’
Evernote startte in 2008, rond de tijd dat Apple begon met de App Store. De app kreeg een ‘featured’ positie. Sindsdien ging het hard.
Evernote is verschrikkelijk populair in Azië.
(bron: USA Today, 21 september 2012)

Evernote wil het ‘externe brein’ zijn voor de gebruikers.
Het bedrijf heeft een kantoor in Redwood City met ruim 27.000 vierkante meter (90.000 square foot) oppervlakte.
Er is 166 miljoen dollar geïnvesteerd.
Evernote was oorspronkelijk een notitie-applicatie die in 2002 in Sunnyvale werd gebouwd door Stepan Pachikov, een Russische immigrant. Het team van Libin kwam er in 2007 bij.
Evernote heeft 35 miljoen gebruikers en 1,5 miljoen betalende gebruikers. Freemium model.
Het past in de groei van het fenomeen ‘the personal cloud’.
(bron: San Francisco Business Times, 27 juli 2012)

“Een van onze grootste krachten, en tegelijk een van onze grootste uitdagingen, is het feit dat 34 miljoen mensen Evernote op allerlei verschillende manieren gebruiken. Zelfs ‘power users’ hebben het idee dat ze maar tien procent van het product gebruiken. Een van onze grooste punten van aandacht is nu: het ontdekken van functies. We willen dat mensen betrokken zijn, meer dan dat ze toevallig dat gebruiken wat ze als eerste vinden.” Dat betekent niet een golf aan functies, maar juist het tegenovergestelde. “We plaatsen functie altijd bovenaan onze prioriteiten, maar nu is dat gebruikservaring. Het duurde jaren voordat we daar achter waren! Als je aan het ontwerpen bent en je zegt: ‘maak daar maar een instelling van, dan zoek je de makkelijke weg. Je laat de gebruiker het werk doen.”
75 procent van de gebruikers leert Evernote kennen via een mobiel apparaat. Het geld verdienen ze aan de gebruikers die de app op verschillende platformen gebruiken.
“Uiteindelijk gaat het om het business model. Wij verdienen geen geld aan je data, onze winst is niet afhankelijk van het slim omgaan met wat jij deelt met ons. Bij veel bedrijven is dat juist wel het business model. Dan krijg je direct een spanningsveld met het verlangen van de klant om de data privé te houden. Wij verdienen geld als een gebruiker verliefd is op ons product. “
Evernote Food app, Evernote Hello, die laatste gaat op in Evernote zelf.
Libin is bezig met de manier waarop de definitie van gebruikservaring aan het veranderen is. “Het interacteert alles met je? Op al je apparaten?”
(bron: The Guardian, 24 juli 2012)

“Ik kauw nog liever mijn arm eraf dan dat ik mijn trainingsgegevens ga delen op Facebook. We hebben niet een grote dataset, we hebben 34 miljoen kleine datasetjes. Hoe langer je Evernote gebruikt, hoe waarschijnlijker het is dat je ervoor gaat betalen. De conversie, daar gaat het ons om. Om engagement en retentie.”
(bron: The Guardian – Mobile Phone Advisor, 16 juli 2012)

Het plan van Libin: 2010: meer gebruikers, 2011 retentie, 2012 engagement, 2013 conversie, 2014 winstmaximalisatie.
(bron: CNET.com, 4 mei 2012)

Per duizend inwoners is het grootste aantal Evernote-gebruikers te vinden in Singapore. Daarna volgt Japan, dan Hong Kong en dan de VS.
Zoon van Russische muziekimmigranten. Eerste bedrijf begonnen vanuit Bronx, New York. Toen verkocht en naar Boston om te studeren. Gestopt wegens meningsverschil met universiteit.
Zes manieren waarom Evernote handig is: 1) je kunt er bookmarks naartoe mailen, 2) maak foto’tje van visitekaartje en beschrijf wie het is, 3) notitieblokje, 4) artikelen bewaren, 5) inspiratiebestandje, 6) belangrijke e-mails bewaren
(bron: The Straits Times (Singapore), 25 januari 2012)

“De grote groep mensen zoekt niet naar krachtige oplossingen, ze zoeken elegante, magische oplossingen. Die zijn moeilijker te bouwen. We willen je herinneringen beter maken door er context aan te geven.”
Evernote Hello registreert de interacties die je had met je contactpersonen. “Om de ervaring van ‘mensen herinneren’ natuurlijker te maken.”
Evernote wil zo goed mogelijk aansluiten bij de manier waarop het brein werkt. “Find the formula that clicks with users’ real behavior.”
(bron: Xconomy. Singapore, 18 januari 2012)

Ik heb jarenlang gewerkt aan de oostkust en daar moest ik me na drie ontmoetingen nog steeds voorstellen. Hier voelde ik me meteen thuis.

Dit is de beste tijd om een technologiebedrijf te beginnen. Vroeger moest je miljoenen investeren in servers en bandbreedte. Die kosten zijn gedecimeerd. Je hebt de beschikking over gratis software en betaalbare, gemakkelijk in te huren diensten op internet – al kiezen wij ervoor onze eigen infrastructuur te bouwen.

Distributie van software is stuk eenvoudiger dankzij de app stores, de softwarewinkels voor smartphones en tablet-pc’s. Hetzelfde geldt voor marketing: reclamemaken is gratis op sociale media als Facebook, Twitter en YouTube.

Maar het belangrijkste verschil met de dotcom-bubbel is dat internet volwassen is geworden. Er zijn twee miljard mensen online en er zijn betrouwbare verdienmodellen.

Freemium (free en premium) is nu het toverwoord: een gratis dienst met beperkingen en advertenties om de grote massa over de streep te trekken, een betaalde variant voor een kleine groep gebruikers. Dankzij die formule is Evernote al in een vroeg stadium winstgevend, aldus Libin
Phil Libin van Evernote herinnert zich hoe het zijn vorige twee bedrijven verging na een beursgang.

Het personeel vergat te werken; ze hielden continu de koersen in de gaten. In gedachten rekenen ze uit hoe groot de boot was die ze konden kopen. Maar de beurs is volatiel. De ene dag heb je een jacht van zestien meter, de volgende dag is het nog een roeibootje.

(bron: NRC Handelsblad, 6 januari 2012)

Er is geen exit-strategie. Ze willen mini-startups binnen het bedrijf starten. Honderd jaar blijven bestaan.
(bron: VentureBeat, 31 augustus 2011)

Apple-gebruikers zijn waardevoller voor zijn bedrijf dan niet-Applegebruikers.
Dit soort dienst, waarbij de waarde van het product in de loop van de tijd toeneemt, zou niet kunnen bestaan zonder opslag in de Cloud. Gebruikers zijn gewend aan producten die na verloop van tijd minder waard worden, of zelfs hun waarde verliezen, zoals een krant van een bepaalde dag.
(bron: VentureBeat, 26 april 2011)

The Trunk. Een directory van ‘third-party’-sites en gereedschappen die in Evernote gebruikt kunnen worden. The Trunk is geen App Store, maar het kan andere bedrijven stimuleren om toepassingen voor Evernote te maken, die Evernote zelf niet kan maken. Er zijn 20.000 partijen die gebruik maken van de API van Evernote. The Trunk bevat 100 onderdelen van 67 bedrijven.
Er zijn nu 3,7 miljoen gebruikers, 80.000 premiumgebruikers.
(bron: CNET.com, 14 juli 2010)

Libin gelooft in de Real ID Act, een wet uit 2005 die standaarden zet voor rijbewijzen en ID-kaarten in de VS. Hij is president van CoreStreet, beveiligingsbedrijf.
(bron: Government Computer News, 7 mei 2007)

Jason Fried is mede-oprichter en directeur van 37signals, een niet-beursgenoteerd bedrijf uit Chicago dat zich richt op het ontwikkelen van de mooiste online producten met zo min mogelijk ‘features’. Hij schreef mee aan het boek ‘Rework’. Denk bij 37signals aan Basecamp, Highrise, Backpack, Campfire, Ta-da List en Writeboard. Ook ontwikkelde 37signals Ruby on Rails, een raamwerk voor de programmeertaal Ruby. Het weblog Signal vs. Noise wordt dagelijks door meer dan 100.000 mensen gelezen. Fried gelooft dat er waarde en schoonheid zit in eenvoud. Elegantie, respect voor het verlangen van mensen om zaken gewoon voor elkaar te krijgen, en gebruiksvriendelijkheid zijn de hoekstenen van de producten van 37signals.
(bron: crunchbase.com/person/jason-fried)

Basecamp Breeze, nieuw product van 37signals. Om grote groepen te e-mailen. Het prioduct kost geld, terwijl Google en andere partijen iets dergelijks gratis aanbieden. Idee: je betaalt 10 dollar, krijg een e-mailadres, stopt tot 50 mensen in de lijst ontvangers, en elk mailtje dat je stuurt naar dat e-mailadres gaat naar de hele lijst. Alleen mensen in de groep kunnen mailtjes sturen aan het adres.
Het geheim: maar 1 iemand hoeft iets te registreren.
Fried vindt e-mail de belangrijkste uitvinding in de tech wereld, belangrijker dan het www.
Het bedrijf 37signals van Jason Fried zit achter Ruby on Rails en Basecamp. Hij schreef het boek Rework. Hij heeft een design blog ‘Signals vs. Noise’.
(bron: Chicago Tribune, 20 januari 2013)

Is dit het beste wat we kunnen? Deel worden van de club oude mannen? Wat dacht je ervan om die oude lullen weg te blazen.

Schreef Fried naar aanleiding van Mint.com, dat werd gekocht door Intuit voor 170 miljoen dollar.
Samen met David Heinemeier Hansson is Jason Fried een ondernemersevangelist. Ze hebben een minimalistische benadering van het kapitalisme. Vergeet strategisch plannen, zeggen ze. Let niet op de concurrent. Vergader niet. Blijf zo klein mogelijk. Ze kotsen op workaholics en traditionele ideeën over promotie. Doe een paar dingen heel goed in plaats van heleboel dingen aardig.
VC geld is stom, mensen gaan ook niet goed om met een huurauto. Alleen Jeff Bezos mocht investeren, omdat hij beloofde ze nergens (IPO, verkoop) toe te dwingen.
(bron: Newsweek, 12 april 2010)

Ze maken simpele, elegante, handige, populaire en winstgevende software. Rework is het receptenboek om een nieuw bedrijf te beginnen. En een nieuw bedrijf beginnen is dankzij internet een stuk goedkoper dan vroeger. Internetbedrijven letten volgens Fried en Hansson te weinig op geld verdienen. Allemaal VC geld opzuigen, dan product gratis weggeven om maar een groot marktaandeel te krijgen. Het grootste nadeel van kijken naar geld van investeerders is: je krijgt het misschien niet, en dan denk je: het idee is misschien slecht. In Rework staat: deze mentale belemmeringen weerhouden veel van ons om iets moois te beginnen. “Het belangrijkste is dat je begint.”
(bron: Slate Magazine, 25 maart 2010)

Je kunt iets best gratis weggeven, als je maar weet welke betere versie ervan je later aan diegene kunt verkopen.

(bron: The Chicago Sun-Times, 9 februari 2009)

Blijf klein, begin alleen projecten die een probleem oplossen dat je zelf ervaart.
(bron: Gapers Block, 23 oktober 2006)

Bouw iets in drie weken, want mensen houden van resultaten.

Laat je niet verleiden tot het opschrijven van alle specificaties voor een perfect systeem. Ontwikkelaars die willen laten zien wat ze allemaal kunnen verslikken zich vaak.
Studies tonen aan: hoe langer een project gepland wordt, hoe vaker het mislukt.
Als iets een groot project lijkt te worden, kijk dan goed of er niet toch een simpeler oplossing voor is.
Eenvoudiger is beter. Bouw minder. Let op de essentiële dingen. Los de eenvoudige problemen op en laat de harige, moeilijke, nare problemen liggen voor alle anderen. Gooi niet elk idee dat langskomt erin, maar maak een simpel ding dat goed werkt. Investeer nooit meer geld, maak het project gewoon kleiner.
Simpele oplossingen, die gaan de mensen gebruiken.
(bron: BLIN, 23 mei 2006)

Ik hoop dat anderen nu ook gaan denken: Ik hoef Chicago niet uit om naar San Francisco of New York te gaan.

(bron: Crain’s Chicago Business, 1 mei 2006)

Je kunt een prachtig bedrijf bouwen op een nicheproduct, want op internet kun je verschrikkelijk veel mensen bereiken.

Het gaat niet meer om de Fortune 500, maar om de Fortune 5 miljoen: het zijn de kleine bedrijfjes die interessante dingen doen.

(bron: CNET News.com, 6 februari 2006)

Amish-software. Winnen doe je door te onderpresteren (qua functionaliteit).
In hun manifesto zeggen ze: mensen die op websites komen zijn geen ‘gebruikers’, ‘clicks’, ‘hits’, ‘getallen op een spreadsheet’, maar ze zijn je echtgenoot, je moeder, je vriend, die man naast je in de trein.
Ze eren uitvinders als Jim Henson, Nikola Tesla, de Coen Brothers en Steve Jobs.
Ze maken: Basecamp. Backpack (kleine broer). Writeboard. Ta-da lists.
(bron: Chicago Sun Times, 17 oktober 2005)

Soms hoor je iets over de mensen achter al deze producten. Een speelfilm als The Social Network uit 2010 kon mede zo succesvol worden door de fascinatie die er bestaat voor figuren als Mark Zuckerberg (de jongste self made miljardair tot nu toe) en Sean Parker (de rock star-ondernemer die Napster oprichtte en daarmee de platenmaatschappijen gek maakte). Deze (vaak) jonge bazen van bedrijven als Google, Facebook en Tumblr zetten het mediagebruik, de internationale advertentiemarkt (en daarmee hele industrieën) op zijn kop.

De vraag die zich bij mij steeds vaker aandiende is: wie zijn dit, wat zijn hun plannen? Wat drijft hen?

In februari van dit jaar maakte Alexander Klöpping in San Francisco een aantal interviews en reportages over Silicon Valley, van oudsher het epicentrum van internet-ondernemingen. Hij bezocht onder meer Google, Facebook, Twitter en WhatsApp.  Zolang ze online staan, kun je de afleveringen van DWDD University hier terugkijken. Klöpping maakte zeer inspirerende televisie. Gelukkig blijft er nog een hoop over om te ontdekken.

Daarom maak ik deze zomer voor de mediapagina van NRC Handelsblad een aantal portretten van belangrijke internet-ondernemers, bloggers, investeerders journalisten en denkers, van wie wij in Nederland nog steeds maar weinig weten. En ondertussen bouwen ze daar maar voort: wie kent er hier in Nederland Quora, Circa, Buzzfeed, Quartz…?

Samen met Ernst-Jan Pfauth (inmiddels uitgever van De Correspondent) stelde ik een lijst van ruim honderd invloedrijken samen, waarvan nu een representatieve short-list van een kleine vijftig personen over is. Op dit moment verzamel ik van elk van hen zoveel mogelijk achtergrondinformatie. De aantekeningen die ik daarbij maak, zal ik de komende tijd geleidelijk online zetten op deze site. Daarnaast probeer ik bij een aantal zelf een interview af te nemen. De transcripties hiervan zal ik ook toevoegen.

Hieronder staat, in alfabetische volgorde, mijn lijst:

Angelo, Adam D’
Arment, Marco
Armstrong, Tim
Benioff, Marc
Berners-Lee, Tim
Bezos, Jeff
Brin, Sergey
Calacanis, Jason
Cashmore, Pete
Chen, Steven
Chijs, Marc van der
Costolo, Dick
Crowley, Dennis
Cutts, Matt
Doctorow, Cory
Dorsey, Jack
Fried, Jason
Graham, Paul
Gruber, John
Hoffman, Reid
Hurley, Chad
Karp, David
Kelly, Kevin
Lessig, Lawrence
Levchin, Max
Levie, Aaron
Libin, Phil
Mayer, Marissa
Morozov, Evgeny
Moskovitz, Dustin
Mossberg, Walter
Mullenweg, Matt
Newmark, Craig
Page, Larry
Parker, Sean
Peretti, Jonah
Sandberg, Sheryl
Shirky, Clay
Thiel, Peter
Tisch, David
Vogels, Werner
Wales, Jimmy
Weiner, Jeff
Wilson, Fred
Yang, Jerry
Zuckerberg, Mark

Het zijn er nu 46. Vind je dat er iemand ontbreekt, of juist ten onrechte wél staat vermeld? Laat het dan vooral weten in de comments. Er kan nog wel wat geschoven worden. Bedenk wel dat ik in ieder geval goede representanten wil portretteren van de categorieën ‘bouwen‘ (de geeks die in een paar weken iets in elkaar hacken), ‘investeren‘ (de angel en de venture capitalist die zich zo vroeg mogelijk inkopen), ‘leiden‘ (de Sheryl Sandbergs die het onstuimig gegroeide bedrijf van de geek moeten monetizen), ‘denken‘ (de financieel onafhankelijke wetenschappers die vraagtekens durven zetten – denk aan privacy) en ‘pers‘ (de bloggers en overige journalistieke beschouwers).

Dank voor jullie hulp!

PS In de rechterkolom van mijn site kun je de tweets zien van de mensen die ik heb geselecteerd. Niet iedereen is even actief op de microblogdienst, maar voor zover ik kan overzien zijn het wel allemaal ‘echte’ accounts.

Heldrings column ‘Dezer dagen’ (in dit geval die van 16 augustus 1996).

Oud-hoofdredacteur van NRC Handelsblad Jérôme Louis Heldring is afgelopen zaterdag overleden. Hij was een van de stichters van de krant waar ik werk, en bovendien de belangrijkste conservatieve columnist in twintigste-eeuws Nederland. Zijn rubriek ‘Dezer dagen‘ stond van 1960 (zijn eerste column) tot april vorig jaar in NRC Handelsblad (de eerste tien jaar in de Nieuwe Rotterdamsche Courant). NRC heeft een necrologie en meer: zoals deze prachtige foto’s.

De Erezaal om 09:10 uur op woensdag 24 april 2013.

Doordeweeks om 08:50 uur in de rij gaan staan (maximaal vijftig man voor je). Museumjaarkaart mee (zodat je kunt inchecken in de fast lane). Snel het trappenhuis in naar de eerste verdieping. De Erezaal in. Gegarandeerd vijftien minuten alleen met twee suppoosten en tientallen van de mooiste schilderijen ter wereld. Rond 09:25 uur lopen er al weer te veel luidruchtige toeristen: “NO FLASH”, “SORRY”. Kies niet meer dan een of twee schilderijen uit en herhaal de procedure met enige regelmaat. Zo zorg je voor quality time met topkunst. (Experiment uitgevoerd op 24 april 2013.)

Wat is er mooier dan een serie die zich afspeelt in het reclamewereldje van de jaren zestig te laten promoten door een reclametekenaar uit de jaren zestig?

Nog ruim drie weken, dan gaat in de Verenigde Staten het zesde seizoen van Mad Men van start. En de poster die de Amerikanen weer voor de buis moet lokken is getekend door Brian Sanders (75), een reclametekenaar die op verzoek van Mad Men-bedenker Mattew Weiner door het marketingteam van de serie werd opgespeurd in Engeland.

The New York Times, die  Sanders sprak over zijn bijzondere opdracht, beschrijft het eindresultaat mooi:

The impressionistic image he created uses a scumbled acrylic technique that in its jazzy, textured effects instantly conjures 1960s illustration

Wat we zien? Don Draper die wandelt over Madison Avenue. Een keur aan eerder werk van Sanders vind je hier. Even kijken, want Sanders blijkt ook getekend te hebben voor de film 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick.