De jury over Oosterhoff:

Oosterhoffs poëzie is in hoge mate vernieuwend, ze heeft de Nederlandse dichtkunst van diverse keurslijven bevrijd, niet planmatig of vanuit een dichterlijke ideologie, maar door persoonlijke oorspronkelijkheid en het bijzondere talent van de auteur voor het vastleggen of liever gezegd juist beweeglijk maken van moeilijk benoembare sensaties.’

Oosterhoff (Leiden, 1953) debuteerde in 1990 met de bundel Boerentijger. Zijn zesde en dit jaar verschenen poëziebundel Leegte lacht werd in NRC Handelsblad zeer positief besproken door Arie van den Berg:

Leegte lacht is een doos van Pandora, die bij elke opening blijft verrassen. Hilarische citaten, inventieve associaties, verdwazende uitweidingen, terloopse onthutsingen en ontroering dwarrelen langs.

Op de website van Oosterhoff staat een aantal ‘bewegende gedichten’ die Oosterhoff in Flash schreef.

De jury bestond dit jaar uit Yra van Dijk, Kees Verheul, Hester Knibbe, Erik Menkveld, en Rob Schouten.

Zowel bij de Koninklijke Bibliotheek (hier) als bij de DNBL (hier) is een profiel van Oosterhoff te vinden.

In 2009 ging de P.C. Hooft-prijs voor poëzie naar Hans Verhagen.

Wie een oude telefoon heeft herkent mijn probleem: door de moderne kabelmodems werken alleen nog de telefoons met DTMF-tonen (‘tuuttuut’). Die charmante oude toestellen met kiesschijf genereren kortsluitende telpulsen (‘rikketikketikke’) en die herkent het modem niet.

Gelukkig kan dit probleem opgelost worden. Frits Kieftenbelt maakt in zijn vrije tijd printjes die je in je oude telefoon kunt bouwen, zodat de pulsen worden omgezet in tonen. Je draait aan de kiesschijf, maar je telefoon zegt ‘tuuut’. Handig.

Alleen. Frits heeft zich natuurlijk vooral gericht op de oude Nederlandse toestellen:

En ondergetekende heeft dus net een ander toestel:

De grote vraag was dus of ik het mooie inbouwsetje van Frits kon gebruiken in dit Franse beestje. En op die vraag heb ik na een avondje pielen nog geen antwoord. Ik vermoed dat het niet kan, maar ik hoop nog steeds een beetje van wel.

Dit is het probleem:

Nou ja, dit is gewoon de binnenkant van een werkende telefoon, maar wat ik dus van Frits moet doen is een rood draadje verbinden met ‘aansluitpunt 6′ van de telefoon. En de T65 heeft zo’n mooi aansluitpunt, maar dit bakkie niet. Daarnaast zit ik er nogal mee dat de kleuren van de Franse kabeltjes sterk afwijken van die in Nederland:

Maar goed, daar kom ik met wat gepruts aan de variabelen wel uit. Het gaat me om die verbinding van GI naar Rd.

Wie helpt deze jongen aan een nostalgisch (en werkend) groen telefoontoestel in zijn huis?

- meehelpen met het bouwen van een (test)community, dus vaak bellen, e-mailen en zelfs langs bij de curatoren die ertoe doen.

Kortom, wil je een nieuw bedrijf helpen opzetten en tegelijk de toekomst van online kennisuitwisseling mede bepalen, neem dan contact op met ons via collectual@gmail.com, of via een van onze twitteraccounts: @ejpfauth of @wardwijndelts

Gedoe over patenten op soft- en hardware kan heel grappig zijn. Je weet misschien dat er al een tijdje ruzie is tussen Apple en Samsung. Apple vindt dat Samsung zijn tablet heeft afgekeken van de iPad, terwijl Samsung beweert dat het zijn tablet zelf heeft bedacht.

Natuurlijk is de houding van Samsung nogal schijnheilig – ik zie tenminste wel een flinke smoking gun als ik Samsungs tablet bekijk – maar dat neemt niet weg dat Samsungs adovcaten nu met een hele creatieve verdedigingstactiek op de proppen komen. Ze voeren een still uit een film uit 1968 op als bewijs dat niet Apple (toen nog een platenmaatschappij van The Beatles), maar regisseur Stanley Kubrick de uitvinder is van de tablet computer in die mooie gedaante met groot scherm.

Dit schrijven de advocaten van Samsung over de still:

Attached hereto as Exhibit D is a true and correct copy of a still image taken from Stanley Kubrick’s 1968 film “2001: A Space Odyssey.” In a clip from that film lasting about one minute, two astronauts are eating and at the same time using personal tablet computers. The clip can be downloaded online at http://www.youtube.com/watch?v=JQ8pQVDyaLo. As with the design claimed by the D’889 Patent, the tablet disclosed in the clip has an overall rectangular shape with a dominant display screen, narrow borders, a predominately flat front surface, a flat back surface (which is evident because the tablets are lying flat on the table’s surface), and a thin form factor.

Oordeel zelf, na het bekijken van dit fragment uit 2001: A Space Odessey:

The Virtual Revolution (How 20 years of the web has reshaped our lives) van de BBC werd weliswaar vorig jaar al uitgezonden, maar gelukkig is er het web, waar je alle afleveringen netjes gebundeld kunt bekijken. Waarom deze serie een must see is? Omdat dr. Aleks Krotoski en haar team alle pioniers en mastodonten spraken. Van de uitvinder, Sir Tim Berners-Lee, via Napster-oprichter Shawn Fanning (die muziekpiraterij een podium gaf en zo de muziekindustrie veranderde), tot vooralsnog de grootste profiteur van het web, Facebook-CEO Mark Zuckerberg.

De BBC heeft er ook een zeer informatieve website bij gemaakt, waar je raw footage en dergelijke kunt zien. Maar misschien eerst gewoon, lekker passief, kijken. Beginnen doe je bij deel 1 van aflevering 1:

En o ja, ik ga dus met Ernst-Jan Pfauth een nieuwe webservice bouwen. Meer informatie in deze blogpost van Ernst-Jan.

Voor persoonlijk gebruik is dit heel handig. Ik ‘ben’ zelf van Read it Later en ik klik dagelijks meerdere malen op het gele boekenleggertje in mijn browser. Voordat ik de trein naar huis neem ‘laad’ ik de artikelen op mijn iPad, zodat ik ze forensenderwijs tot me kan nemen.

Qua connectiviteit is er nog wel ruimte voor verbetering. Ik bedoel: de artikelen die ik de moeite waard vind wil ik kunnen delen met mijn vakgenoten. Hoe lossen we dit op?

Het werkt ook goed. Sommige ´curatoren´ (zoals de verzamelaars die veel mooie collecties bij elkaar ´pinnen´ worden genoemd) hebben al duizenden volgers. Hoe meer passie en smaak, hoe invloedrijker je wordt. Een interessant principe. En erg mooi vormgegeven.

Wat ik nog wel mis bij pinterest.com is de mogelijkheid om enige hiërarchie aan te brengen in de zaken die je gepind hebt: alle plaatjes binnen een categorie komen op een groot… prikbord. Wel leuk: je kunt als gebruiker andere pins ‘repinnen’, zodat die aan belang winnen.

Het grootste nadeel van de site is mijns inziens dat je alleen plaatjes kunt pinnen. Je zou iets dergelijks tot je beschikking willen hebben voor teksten. Of bestaat er al zoiets?

Eerder keek ik al naar Twitter, percolate.com, storify.com en greplin.com.

Ik Google het wel even, zeg je dan. Maar steeds vaker heb ik moeite om relevante informatie te destilleren uit de rits gesponsorde links en vage pdf’s die een zoekactie opleveren. En dan is er nog een extra probleem: je eigen Facebookarchief, de tweets van de twitteraars die je volgt, alle oude Yammerberichten? Je kunt ze niet doorzoeken met Google.

Daarom is er tegenwoordig Greplin, een website waarmee je alle persoonlijke gegevens die je in de cloud bewaart (en dat zijn er steeds meer) kunt doorzoeken. Kijk hier maar hoe het werkt:

Greplin werkt aardig, het algoritme waarmee door je sociale media wordt gesnuffeld is ongetwijfeld heel slim, maar het voelt voor mij toch als een vlag op een modderschuit. Je woelt met Greplin door al die informatie, terwijl je eigenlijk een destillaat ervan op een apart plekje zou willen bewaren. Het plekje met relevantie.

Greplinbaas Daniel Gross heeft trouwens alweer een nieuw plan: de prijsvraag ‘ontwerp een slimme manier om Wikipedia te doorzoeken’.

En als je nou echt geen zin hebt om op bovenstaande link te klikken, kijk dan eerst even naar dit interview van Scobleizer met de makers:

De twee jongemannen gaven eind vorig jaar hun baan op en werken een half jaar in het diepste geheim (nou ja, met een paar honderd testers)  aan hun idee. Tot deze maand. Er verschenen meteen artikelen op invloedrijke techblogs als Mashable,  The Next Web, ReadWriteWeb en FastCompany.

Op hun eigen blog zeggen ze er dit over:

The vision was to create an engine that helped people, all people, create content more easily by bubbling up the most interesting stuff from their world for them to comment on. We tested the algorithmic filtering bit for a while this Winter, sending out emails daily to a few hundred alpha users who dutifully gave us their feedback (and dealt with some really ugly early designs). We were excited to hear from many that Percolate was quickly replacing other trusted sources as their go-to place for great content.

Op ReadWriteWeb zegt co-founder James Gross:

We don’t think that filtering for the best links is a product, though, we think it’s a feature. The value is created when you can get users to trust your platform for both consumption and publishing. The real breakthrough over the last year was Tumblr and Twitter, the way they created the read/write interface where you created and consumed in the same environment, in that dashboard-like flow.

Momenteel verkeert de site nog in een alfafase. Zodra ik word uitgenodigd zal ik wat dieper ingaan op percolate.com. Ik ben natuurlijk vooral benieuwd naar de kracht van het algoritme. Is er een algoritme denkbaar dat mij doet vergeten hoe goed mensen zélf selecteren?