That’s me at the Grafisch Werkcentrum Amsterdam (Photo: Chris Bajema)

Letterpress printing is cool. It is the opposite – in charm and effort – of using a computer to generate printed text. Do it once, and you’re hooked. At least I am.

As soon as I found out that my wife was pregnant (for a second time), I decided to create the baby card myself. (I think that a ‘baby card’ is a typical Dutch tradition; we send each other small cards when our children are born.) I wanted to print the card on a printing press, and I wanted to use the movable type system. It means that you have to search for each letter in a job case.

An average job case

Early 2012 I followed a course ‘typesetting and printing’ at the Grafisch Werkcentrum Amsterdam. You don’t need any background to do that. At least, if you can handle the fact that the other students (graphic designers, typographers) are much better in what they do. I had to learn how to create an acceptable lay-out from scratch. But it’s not impossible, and it’s very satisfying.

At the GWA they have different job case cabinets with all sorts of fypefaces and sizes. After you have learned the basics of letterpress printing, like searching in job cases for small pieces of lead, learning the specific letterpress printing slang (in Dutch words like: ‘galei‘, ‘zethaak‘, ‘cicero en augustijn‘, ‘els‘, ‘moet’ – the impression into the paper) and experimenting with different presses, inks and papers, you can start with your project.

First, I decided to use the typeface Baskerville. It was a bit an intuitive choice, partly made because I love the capital Q in Baskerville. (Luckily, I got to use one ‘Q’ at the card.

The capital ‘Q’ in the typeface Baskerville (designed in 1757)

For the front side of the card I choose a not so famous typeface called Lux.

After you decide which text you want to use, and which size the card will be (in my case 130 x 130 mm = 5.1 x 5.1 inch), you can start designing (and searching for the right pieces of lead: mind you not everyone puts the l (letter) and 1 (number) back in the right place. The difference between the l and the 1 in typeface Baskerville is extremely small: its just that the letter has a smaller piece of lead than the number. If you look at my drafts below you can see I almost mixed them up.

Lots of small pieces of lead (and a tiny bit of copper) start to form the back side of the card.

The first print of the back side of the card

Because letterpress printing uses the old technique of relief printing, you can add a stereotype. In my case, I choose an old illustration by the brilliant artist Thé Tjong-Khing from a Dutch children’s book: Wiele wiele stap (published in 1977).

Illustration by Thé Tjong-Khing from the children’s book ‘Wiele wiele stap’ (Querido, 1977).

Don’t forget to ask permission:

Beste Ward,

De heer Tjong-Khing is akkoord, dus wij ook! Graag met bronvermelding overnemen, en twee presentexemplaren naar:

Rechtenverkoop Querido
Singel 262
1016 AC Amsterdam

Best wishes,
Ms. Ruby Whitmore
Rights assistant Querido / Nijgh & Van Ditmar / Athenaeum – Polak & Van Gennep

After you have permission to use an image, you can create a sterotype or cliché using polymer: make sure you have a file with the right image resolution, you reverse black and white, and you make a print on a see-through paper. Then you put your print on a plate of polymer and illuminate: the parts where the image have to come will harden. (You can watch a short video explaining this process over here.)

At the right you see the polymer cliché (or stereotype) with the illustration.

Because I decided to use two different colors on the front side of the card, I had to make two different collections of lead (you see them in the picture above). In total each card had to be printed three times. Two for the front side (red and black), and one for the back side (only black).

Another draft, still with a letter ‘l’ where should be a number ’1′.

It was an 1935-born retired printer who came to the GWA in the week after my daughter was born. He is the only one (I know) who can operate a Heidelberg Windmill Letterpress. To print on a Heidelberg, you have to transfer all the small pieces of lead into a framework. The pieces of lead have to be tied together very stiff. That way they won’t fall out of the framework.

The framework that makes it possible to print on the Heidelberg.

This is the final stage of the process. In this video you can see the baby card being printed (its the third print, the black back side). If you watch carefully, you can see the ink roll going up and down, and the cards being transferred very quickly.

And this is the result! (front)

(and back)

PS If you like this phenomenon, but don’t want all the hassle, you can always download a beautiful ‘letterpress printing app’ on your iPad.

De jury over Oosterhoff:

Oosterhoffs poëzie is in hoge mate vernieuwend, ze heeft de Nederlandse dichtkunst van diverse keurslijven bevrijd, niet planmatig of vanuit een dichterlijke ideologie, maar door persoonlijke oorspronkelijkheid en het bijzondere talent van de auteur voor het vastleggen of liever gezegd juist beweeglijk maken van moeilijk benoembare sensaties.’

Oosterhoff (Leiden, 1953) debuteerde in 1990 met de bundel Boerentijger. Zijn zesde en dit jaar verschenen poëziebundel Leegte lacht werd in NRC Handelsblad zeer positief besproken door Arie van den Berg:

Leegte lacht is een doos van Pandora, die bij elke opening blijft verrassen. Hilarische citaten, inventieve associaties, verdwazende uitweidingen, terloopse onthutsingen en ontroering dwarrelen langs.

Op de website van Oosterhoff staat een aantal ‘bewegende gedichten’ die Oosterhoff in Flash schreef.

De jury bestond dit jaar uit Yra van Dijk, Kees Verheul, Hester Knibbe, Erik Menkveld, en Rob Schouten.

Zowel bij de Koninklijke Bibliotheek (hier) als bij de DNBL (hier) is een profiel van Oosterhoff te vinden.

In 2009 ging de P.C. Hooft-prijs voor poëzie naar Hans Verhagen.

Wie een oude telefoon heeft herkent mijn probleem: door de moderne kabelmodems werken alleen nog de telefoons met DTMF-tonen (‘tuuttuut’). Die charmante oude toestellen met kiesschijf genereren kortsluitende telpulsen (‘rikketikketikke’) en die herkent het modem niet.

Gelukkig kan dit probleem opgelost worden. Frits Kieftenbelt maakt in zijn vrije tijd printjes die je in je oude telefoon kunt bouwen, zodat de pulsen worden omgezet in tonen. Je draait aan de kiesschijf, maar je telefoon zegt ‘tuuut’. Handig.

Alleen. Frits heeft zich natuurlijk vooral gericht op de oude Nederlandse toestellen:

En ondergetekende heeft dus net een ander toestel:

De grote vraag was dus of ik het mooie inbouwsetje van Frits kon gebruiken in dit Franse beestje. En op die vraag heb ik na een avondje pielen nog geen antwoord. Ik vermoed dat het niet kan, maar ik hoop nog steeds een beetje van wel.

Dit is het probleem:

Nou ja, dit is gewoon de binnenkant van een werkende telefoon, maar wat ik dus van Frits moet doen is een rood draadje verbinden met ‘aansluitpunt 6′ van de telefoon. En de T65 heeft zo’n mooi aansluitpunt, maar dit bakkie niet. Daarnaast zit ik er nogal mee dat de kleuren van de Franse kabeltjes sterk afwijken van die in Nederland:

Maar goed, daar kom ik met wat gepruts aan de variabelen wel uit. Het gaat me om die verbinding van GI naar Rd.

Wie helpt deze jongen aan een nostalgisch (en werkend) groen telefoontoestel in zijn huis?

- meehelpen met het bouwen van een (test)community, dus vaak bellen, e-mailen en zelfs langs bij de curatoren die ertoe doen.

Kortom, wil je een nieuw bedrijf helpen opzetten en tegelijk de toekomst van online kennisuitwisseling mede bepalen, neem dan contact op met ons via collectual@gmail.com, of via een van onze twitteraccounts: @ejpfauth of @wardwijndelts

Gedoe over patenten op soft- en hardware kan heel grappig zijn. Je weet misschien dat er al een tijdje ruzie is tussen Apple en Samsung. Apple vindt dat Samsung zijn tablet heeft afgekeken van de iPad, terwijl Samsung beweert dat het zijn tablet zelf heeft bedacht.

Natuurlijk is de houding van Samsung nogal schijnheilig – ik zie tenminste wel een flinke smoking gun als ik Samsungs tablet bekijk – maar dat neemt niet weg dat Samsungs adovcaten nu met een hele creatieve verdedigingstactiek op de proppen komen. Ze voeren een still uit een film uit 1968 op als bewijs dat niet Apple (toen nog een platenmaatschappij van The Beatles), maar regisseur Stanley Kubrick de uitvinder is van de tablet computer in die mooie gedaante met groot scherm.

Dit schrijven de advocaten van Samsung over de still:

Attached hereto as Exhibit D is a true and correct copy of a still image taken from Stanley Kubrick’s 1968 film “2001: A Space Odyssey.” In a clip from that film lasting about one minute, two astronauts are eating and at the same time using personal tablet computers. The clip can be downloaded online at http://www.youtube.com/watch?v=JQ8pQVDyaLo. As with the design claimed by the D’889 Patent, the tablet disclosed in the clip has an overall rectangular shape with a dominant display screen, narrow borders, a predominately flat front surface, a flat back surface (which is evident because the tablets are lying flat on the table’s surface), and a thin form factor.

Oordeel zelf, na het bekijken van dit fragment uit 2001: A Space Odessey:

The Virtual Revolution (How 20 years of the web has reshaped our lives) van de BBC werd weliswaar vorig jaar al uitgezonden, maar gelukkig is er het web, waar je alle afleveringen netjes gebundeld kunt bekijken. Waarom deze serie een must see is? Omdat dr. Aleks Krotoski en haar team alle pioniers en mastodonten spraken. Van de uitvinder, Sir Tim Berners-Lee, via Napster-oprichter Shawn Fanning (die muziekpiraterij een podium gaf en zo de muziekindustrie veranderde), tot vooralsnog de grootste profiteur van het web, Facebook-CEO Mark Zuckerberg.

De BBC heeft er ook een zeer informatieve website bij gemaakt, waar je raw footage en dergelijke kunt zien. Maar misschien eerst gewoon, lekker passief, kijken. Beginnen doe je bij deel 1 van aflevering 1:

En o ja, ik ga dus met Ernst-Jan Pfauth een nieuwe webservice bouwen. Meer informatie in deze blogpost van Ernst-Jan.

Voor persoonlijk gebruik is dit heel handig. Ik ‘ben’ zelf van Read it Later en ik klik dagelijks meerdere malen op het gele boekenleggertje in mijn browser. Voordat ik de trein naar huis neem ‘laad’ ik de artikelen op mijn iPad, zodat ik ze forensenderwijs tot me kan nemen.

Qua connectiviteit is er nog wel ruimte voor verbetering. Ik bedoel: de artikelen die ik de moeite waard vind wil ik kunnen delen met mijn vakgenoten. Hoe lossen we dit op?

Het werkt ook goed. Sommige ´curatoren´ (zoals de verzamelaars die veel mooie collecties bij elkaar ´pinnen´ worden genoemd) hebben al duizenden volgers. Hoe meer passie en smaak, hoe invloedrijker je wordt. Een interessant principe. En erg mooi vormgegeven.

Wat ik nog wel mis bij pinterest.com is de mogelijkheid om enige hiërarchie aan te brengen in de zaken die je gepind hebt: alle plaatjes binnen een categorie komen op een groot… prikbord. Wel leuk: je kunt als gebruiker andere pins ‘repinnen’, zodat die aan belang winnen.

Het grootste nadeel van de site is mijns inziens dat je alleen plaatjes kunt pinnen. Je zou iets dergelijks tot je beschikking willen hebben voor teksten. Of bestaat er al zoiets?

Eerder keek ik al naar Twitter, percolate.com, storify.com en greplin.com.

Ik Google het wel even, zeg je dan. Maar steeds vaker heb ik moeite om relevante informatie te destilleren uit de rits gesponsorde links en vage pdf’s die een zoekactie opleveren. En dan is er nog een extra probleem: je eigen Facebookarchief, de tweets van de twitteraars die je volgt, alle oude Yammerberichten? Je kunt ze niet doorzoeken met Google.

Daarom is er tegenwoordig Greplin, een website waarmee je alle persoonlijke gegevens die je in de cloud bewaart (en dat zijn er steeds meer) kunt doorzoeken. Kijk hier maar hoe het werkt:

Greplin werkt aardig, het algoritme waarmee door je sociale media wordt gesnuffeld is ongetwijfeld heel slim, maar het voelt voor mij toch als een vlag op een modderschuit. Je woelt met Greplin door al die informatie, terwijl je eigenlijk een destillaat ervan op een apart plekje zou willen bewaren. Het plekje met relevantie.

Greplinbaas Daniel Gross heeft trouwens alweer een nieuw plan: de prijsvraag ‘ontwerp een slimme manier om Wikipedia te doorzoeken’.

En als je nou echt geen zin hebt om op bovenstaande link te klikken, kijk dan eerst even naar dit interview van Scobleizer met de makers: